Die Kwêvoël, Thabazimbi

Week 5 – 3 Februarie 2012

Dit is dalk ‘n foefie en baie besighede is daarop ingestel om ‘n paar manne verleë te laat voel en hulle sakke laat skud omdat hulle hul wederhelf die laaste tyd dalk ‘n bietjie afgeskeep het. Tog is daar ‘n goeie bybedoeling – amptelik bied dit aan jou die geleentheid om aan iemand spesiaal te sê ek is lief vir jou, ek gee om, ek waardeer jou en nog talle ander boodskappies. Nie almal het die moed om dit gereeld te doen nie en voel verleë om dit teenoor ander te beken. Ons praat hier natuurlik van Valentynsdag, amptelik 14 Februarie en beslis nie ‘n heidense gebruik nie.

Laat die jongklomp hul gerus vermaak met die Valentynspeletjie van geheime boodskappies en romantiese tye saam. Dit is tog waaruit jong liefde bestaan.

Vir die ouer garde hoef dit nie net by jou geliefde te bly nie. Deel dit ook met jou kinders, en jou vriende wat vir jou spesiaal is. Breek weg van die stereotipe Valentynsdag en deel eerder ‘n gesellige aandjie saam met die persone wat vir jou belangrik is in jou lewe.

Die belangrikste is om kwaliteit-tyd in te ruim in hierdie gejaagde lewe waarin ons onsself bevind. Kwaliteit-tyd waartydens jy en diegene wat vir mekaar omgee bietjie van die gewone dag se dinge wegbreek. Miskien die aand die kleintjies by ‘n babaoppasser los en net op jul eie of saam met jou naaste vriende ‘n aand se kuiertjie inruim.

Trakteer mekaar en kuier saam soos toe julle nog dolverlief was. Vind opnuut uit hoekom julle steeds bymekaar is en maak dit weereens iets spesiaal.

Moenie dit tot op die nippertjie los nie. Beplan nou reeds aan wat jy gaan doen om jou geliefdes te wys hoe jy oor hulle voel. Dalk is dit net om ‘n kersie op die etenstafel te sit en ‘n spesiale lekkernytjie daarna. ‘n Voetmassering vir ma wat heeldag op haar voete was om die huis in orde te kry en die kinders te versorg. ‘n Spesiale verwelkoming vir pa, of ma, as hulle huis toe kom na werk. Enigiets om te wys dat jy hulle waardeer en vir hulle omgee.

Ons beland so maklik in ‘n groef en aanvaar diegene om ons as vanselfsprekend. Of dit jou man, vrou, kinders, ouers en vriende is, ons almal doen dit. Breek weg, al is dit nie hoe jy is nie. Gebruik hierdie een dag in die jaar om saam met duisende mense wêreldwyd aan diegene om jou te wys dat jy omgee.

Week 7 – 17 Februarie 2012

‘n Beter voorbeeld is daar seker nie vir die ANC as die onlangse gebeure in Griekeland om te besef dat welsynstate eenvoudig nie kan voortbestaan deur meer werkgeleenthede in die staatsdiens te skep en aan te dring op hoë minimumlone wat die ekonomie nie kan bekostig nie.

Sowat 100 000 ongelukkige Grieke het Sondag amok gemaak in verskeie Griekse stede. Petrolbomme en klippe is gegooi en sowat 40 geboue, waarvan verskeie groot historiese waarde het, is aan die brand gesteek, winkels is geplunder terwyl toeriste in hotelportale skuiling gesoek het.

Die rede hiervoor was dat baie Griekse burgers deel was van die staat se welsynstaatsdiens en minimumlone was hopeloos te hoog om die ekonomie op ‘n gesonde basis aan die gang te hou. Daarby het opdringerige arbeidswetgewing, net soos in Suid-Afrika se geval, werkloosheid aangemoedig. As gevolg van belastingontduiking en vermorsing van fondse deur die regering is die Griekse ekonomie in ‘n bodemlose put gestort en teen middel Maart sou die regering nie staatsdiensamptenare se salarisse en welsyntoelaes kon betaal nie. Met ander woorde, die land was op die punt van bankrotskap. As ‘n mens hierna kyk besef jy dat dieselfde prentjie besig is om in Suid-Afrika te ontwikkel.

Die Griekse parlement het geen ander keuse gehad as om die reddingspakket wat die Europese Kommissie, die Europese Sentrale Bank en die Internasionale Monitêre Fonds aan hom opgedring het, te aanvaar nie. Volgens die reddingspakket moet sowat 15 000 staatsamptenare afgedank word, arbeidswetgewing moet geliberaliseer word, minimumlone moet met 20% verlaag word en die Griekse staat moet in die komende jaar hul begroting met sowat R33,5 Miljard besnoei. Die Grieke het nie baie hiervan gehou nie en het in opstand gekom.

Die pakket sluit in dat miljarde Euro’s se skuld afgeskryf sal word om te verseker dat Griekeland op ‘n oorlewingspad geplaas kan word om sy probleme te bowe te kom.

Anders as Griekeland is daar niemand wat ‘n reddingsbaadjie na die Suid-Afrikaanse regering sal gooi nie.

Die ANC ry nog baie op die rug van die bestaande infrastruktuur in Suid-Afrika, sy enigste bate bo al die ander Afrika lande, wat deur die vorige regering, en die regerings voor dit, daargestel is, om as leierland in Afrika na vore te tree. Net so vinnig as wat die ANC besig is om hierdie infrastruktuur te vernietig deur swak besluite en korrupsie, net so vinnig is hulle aansien besig om te daal by die Afrika Eenheids Organisasie.

Maak van hierdie land se ekonomie ‘n gemors, soos wat die Grieke met hulle land se ekonomie gedoen het, en niemand gaan keer dat die hele land deur die bodemlose put van selfverryking, nepotisme en korrupsie ingesluk word nie.

Die enigste “helpende hand” gaan kom vanaf China wat dan deur her-kolonialisering die vasteland van Afrika tot sy eie voordeel gaan ophef. Hierdie reddingspakket gaan totaal on-onderhandelbaar wees en sal ‘n einde bring aan Afrika in sy huidige formaat met geen deelname deur sy inheemse bevolkings nie.

Week 4 – 27 Januarie 2012

Een ding waaroor die regering van die dag homself op die skouer kan klop is sekerlik die feit dat hulle in ‘n kort tydjie daarin geslaag het om met ‘n paar nuttelose wette ‘n paar plantasies se papierwerk op die samelewing af te laai. Papierwerk wat nie net produktiwiteit totaal kortwiek nie, maar geen verband het met die bevordering van kommunikasie, onderwys of ekonomie nie. Al wat positief hieraan is dat die regering heelwat nuttelose poste geskep het om voorsiening te maak dat die inligting gekontroleer, geklassifiseer en geberg kan word. ‘n Hele nuwe departement is tien teen op die been gebring om al hierdie werk te doen en navrae hieroor te beantwoord. Dit sluit nie eens die stoor en kantoorruimte in nie, asook die miljoene wat die besighede aan tyd moes spandeer, die koste van al die afskrifte asook die posgeld om die lêers wat hierdie inligting bevat voor die afsnydatum, Desember 2011, by die department te kry.

Sowat 300 000 lêers lê in ‘n oorvol kelder van die Departement van Mense Regte, op wie se versoek hierdie wetgewing ingestel is.

Die beste van alles is dat hierdie departement tot dusver slegs 10 navrae ontvang het. Of hulle die betrokke inligting kon verskaf is ‘n ope vraag. Op die nippertjie is die spertyd verleng tot Desember 2014, maar nie nadat talle besighede in alle yl hul boekhouers moes betrek en betaal om hierdie inligting betyds by die departement te kry nie

Suid-Afrika wil ‘n wet op die geheimhouding van staatsinligting deur die parlement forseer om die privaat sektor te verhoed om meer uit te vind aangaande besluite wat in die binnekringe van regeringsdepartemente, ingesluit plaaslike munisipaliteite, geneem word. Tog is dit die eerste regering in die wêreld wat ‘n wet maak om Suid-Afrikaanse besighede te dwing om al hulle vertroulike personeelinligting aan almal bekend te maak. Inligting aangaande personeel word nie eens binne ‘n firma bekend gemaak nie.

Die volgende wet wat gemaak is, was om ouers te verplig om hul kinders skool toe te stuur. Baie goed, dit is elke kind se reg om onderwys te ontvang. Ongelukkig is die besluit ook geneem om al die onderwyskolleges te sluit en van duisende wit onderwysers ontslae te raak.

As gevolg hiervan sit Suid-Afrika in die posisie dat daar ‘n totale verlore geslag van geskoolde arbeiders, vakmanne, ingenieurs, dokters, noem dit maar, gaan wees. Die eerste ding wat geïmplementeer is, was om die department van onderwys totaal omver te gooi met hul sogenaamde uitkomsgebasseerde onderwys. ‘n Stelsel wat totaal misluk het en reeds geskrap is. Wetgewing op toelatingsvereistes tot sekondêre onderwys is daarna so gewysig dat die gevorderde opleidingsentrums oorval word met totaal ongeletterde aspirant studente.

So lê Suid-Afrika se geskiedenis van die afgelope 16 jaar besaai met ondeurdinkte wetgewing en koninkryk-bou deur al wat ‘n amptenaar is. Alles ten koste van Suid-Afrika se menslike hulpbronne, ekonomie en die belastingbetaler. Dit alles as gevolg van geldgierige politici en hul kaders wat hulle in elke staatsinstelling ontplooi het.

Week 3 – 20 Januarie 2012

Die minister van Finansies, Pravin Gordhan sê Limpopo gaan ‘n begrotingstekort van twee miljard rand hê vanjaar. Hy het die media in Polokwane in Limpopo toegespreek, waar hy en ander ministers gepraat het oor die vordering en doelwitte in die provinsie, nadat die nasionale regering ingegryp het.

Die Tesourie, Openbare werke, Paaie en Vervoer, Onderwys en Gesondheid is verlede jaar onder administrasie geplaas nadat dit duidelik geword het dat daar totale wanadministrasie van hierdie departemente was.

Steeds help dit die belastingbetaler niks nie. Die dienste is selfs swakker en die verkwisting van geld op tenders wat onreëlmatig toegeken is gaan net eenvoudig voort. Die meeste munisipaliteite in Limpopo kan nie die dienste lewer waarvoor die belastingbetaler betaal nie aangesien die munisipale inkomste in die sakke van korrupte amptenare asook in die van hulle familie en vriende verdwyn. Daar is omtrent geen bevoegde persoon in enige uitvoerende posisie op die munispale rade nie en raadslede is in party gevalle totaal ongeletterd. Geletterdheid is in elk geval nie ‘n prioriteit vir die ANC nie. Direk na hulle oorname het hulle al die onderwyskolleges en vakleerlingopleiding kolleges gesluit.

Nou dat daar ‘n tekort aan bevoegde vakmanne, onderwysers en professionele mense is, word die vinger na die Afrikaanse skole en universiteite gewys as die groot probleem omdat hulle Afrikaans as onderrigtaal gebruik.

Op een of ander stadium moet iemand ‘n besluit neem in hierdie land om dit terug te plaas op die pad van voorspoed van voor die ANC oorname. Let wel ek verwys nie na ‘n spesifieke beleid nie maar net na ‘n struktuur waardeur die infrastruktuur opgebou word en nie afgebreek word nie; waar menswaardigheid bestaan sonder om afbreek aan ras te doen; waar regstellende aksie nie ras gebasseer en ten koste van vaardigheid is nie; waar aanvaar word dat mense wat presteer deur hul prestasies ‘n beter samelewing vir almal help skep in plaas daarvan dat hulle deur belastings gestraf en beboet word vir hul groot bydrae tot die ontwikkeling van die totale bevolking; waar sosiale toelaes soos die kindertoelaag, gesondheidsdienste en die vele ander waar links en regs geld uitgedeel word, slegs van toepassing sal wees op verdienstelike gevalle waaruit slegs Suid-Afrikaanse burgers voordeel trek en nie die swerfarbeiders en onwettige immigrante wat oor ons grense stroom net om hul antivirale medisyne gratis by die plaaslike klinieke te kry nie.

Dit is eintlik verbasend dat hierdie land op ‘n manier daarin slaag om nie in die long-drop in te val nie met al die openlike korrupsie en selftoekenning van bonusse aan wanfunksionerende munisipale-bestuurders en -amptenare. Bonusse wat betaal word uit die swaar verdiende inkomste van die belastingbetalende inwoners. Die deel van die gemeenskap wat steeds die wanbetalers, raadslede en amptenare ingesluit, moet saamsleep om die basiese dienste op ‘n manier aan die gang te hou.

Dit het tyd geword dat die regering nie net ingryp by hierdie departemente nie maar om alle belasting- en dienstegelde wat ingevorder word uit die grypende hande van die amptenare in hierdie betrokke departemente en die sukkelende munisipaliteite te hou.

Week 2 – 13 Januarie 2012

Ons lesers wat dalk nie die heel laaste uitgawe van 2011 van Die Kwêvoël onder oë gehad het nie, sal seker opmerk dat die voorblad ‘n nuwe voorkoms het.

Soos die tyd aanstap is ons genoodsaak om partykeer so ‘n bietjie kosmetiese aanpassings te maak, en dit is juis wat nou met Die Kwêvoël se voorblad gebeur het. Hierdie “nuwe gesig” is seker die sesde of sewende nuwe voorkoms in die bestaan van Die Kwêvoël.

Een van die nuwe uitdagings met die nuwe voorkoms, was om ons besighede meer sigbaar te maak. Die enigste manier om dit te verwesenlik was om van onnodige spasies en tierlantyntjies op die voorblad ontslae te raak en meer advertensiespasie vir ons besighede te skep. Ons lesers is baie belangrik, en ons sal hulle nie afskeep deur die voorblad ter wille van hoër inkomste met advertensies te belaai nie. Die redaksionele spasie met die nuwe voorkoms is presies dieselfde as wat dit voorheen was.

Gelukkig hoef ons nie die voorblad met plekname van verspreidingspunte vol te maak nie. Ons lesers weet wel deeglik dat die koerant aan hulle behoort en waar hulle ookal bly, sal daar ‘n Kwêvoël beskikbaar wees. Dit geld ook vir ons buitelandse lesers, alhoewel ons weens logistieke redes nie betyds die laaste paar koerante van verlede jaar op die webtuiste kon laai nie. Gesteelde kabels in Gordons Baai – glo dit as jy wil – was die hoof oorsaak hiervan.

Die logistieke van die webwerf verskuif nou terug na Die Kwêvoël se kantoor, alhoewel Justin steeds die Webmeester van die tuisblad sal bly. Kragonderbrekings in Thabazimbi het die afgelope week daartoe bygedra dat die nodige insette om die logistieke reg te stel nie betyds oorgedra kon word nie. Ons hoop egter om ten minste al die koerante wat nog nie in PDF formaat gelaai is nie, vroeg volgende week op die webblad te hê.

Die Kwêvoël is nie die sedebewaker van die gemeenskap nie en wil dit ook nooit wees nie. Die Kwêvoël is daar om nuus aangaande ons mense en gebeure in die gemeenskap na die gemeenskap uit te dra.

Onthou dat dit vir ons verslaggewers net so moeilik is om inligting by iemand te kry wat ‘n geliefde aan die dood moes afstaan. Hierdie inligting word net gebruik om die gemeenskap in te lig van die afsterwe en begrafnisreëlings van die betrokke persoon. Moet dit nie vir ons nog verder moeilik maak met opmerkings soos “julle is net sensasiebejag en wil net die lelike feite publiseer”, dit sonder dat ons enigsins bewus was van enige “lelike feite”. Moet ook asseblief nie Facebook daarvoor gebruik nie. Ons personeel by Die Kwêvoël kan hierdie tipe van negatiwiteit hanteer maar baie van ons gereelde lesers is totaal onbewus van die onverdraagsaamheid en nyd van sommige inwoners wat Die Kwêvoël nie so gereeld lees nie.

Gereelde lesers sal ook weet hoe gereeld die probleme met dienslewering, of die gebrek daaraan deur die munisipaliteit, aangespreek word. Wat hulle nie weet nie is hoe gereeld die munisipaliteit genader word vir inligting aangaande hierdie aanklagte. Kommentaar kan egter nie geplaas word as selfs Die Kwêvoël bloot geïgnoreer word nie. Blykbaar bestaan die persepsie by die meeste rade dat hoe meer ‘n problem geïgnoreer word, hoe vinniger sal dit verdwyn.

Deel gerus u nuus en feite met ons om te verseker dat slegs die regte feite, en in belang van die gemeenskap, gepubliseer word.

9 December 2011

In Durban word bohaai opskop oor COP17 binne en buite die konferensiekamers.

Die wêreldberaad gee aan die groenes kans om te protesteer. Hulle protesteer in elk geval of daar nou meriete aan ‘n saak is of nie en die protesaksie moes te wagte gewees het veral by “Groen Konferensies” wat keer op keer deur ontwikkelende lande gebruik word om hul stem uit te bring teen die ontwikkelde lande wat blykbaar die skuld moet dra vir al hul elendes.

Goed en wel. Mens wil saamstem met die Europese Unie oor die instelling van ‘n koolstofbelasting. Mens is teen die feit gekant dat Amerika en China hierteen gekant is want almal weet dat Amerika se vervaardigingsektor so in duie gestort het dat dit totaal afhanklik is van Chinese uitvoere na Amerika. Net so is China, die wêreld se vinnigste ontwikkelende ekonomie baie van hierdie Amerikaanse mark en Suid-Afrika se steenkool en ystererts afhanklik om hul groei te regverdig.

Die groot saak wat steeds nie aangespreek word nie is oorbevolking. Daar is eenvoudig net te veel mense op hierdie planet wat ons as Aarde ken. Solank ontwikkelende en onderontwikkelende lande se regerings dit nie aanspreek nie, kan daar niks geloofwaardigs uit COP17 kom nie.

Mnr Godfrey Gomwe, ‘n uitvoerende direkteur van Anglo American, gee toe dat die mynbedryf nie genoeg doen ten opsigte van hul impak op die omgewing nie. Indien koolstofbelasting nie aangewend word vir groen tegnologie nie, maar netso in die staatskatkis gaan beland, is hy daarteen.

Sover dit myne aan betref, lê die probleem nie noodwendig by die groot mynmaatskappye, wat in elk geval hul groenstrategie in plek het nie, maar by die talle klein mynmaatskappye wat hul nie veel steur aan omgewingsbeplanning nie asook die ou uitgediende myne waar niemand meer verantwoordelikheid oor wil neem nie asook die feit dat korrektiewe aksie nie geneem is waar myne versuim om rehabilitasie uit te voer nie.

Iets waaroor in Die Kwêvoël reeds verskeie kere berig is, is die feit dat myne grootliks kan bydra om te verseker dat die gemeenskap steeds volwaardig kan voortbestaan indien hulle hul mynbedrywighede in die omgewing staak. Hierby ingesluit is die ontwikkeling van groen gebiede soos Marakele en die onderskeie bewaringsaksies. Deur direk hierby betrokke te raak wys hulle aan die deel van die gemeenskap wat buite hulle organisasies staan dat hulle ook deel van dieselfde gemeenskap is en nie net die ontwikkeling van die totale gemeenskap vanaf die kantlyn dophou nie.

So is daar ‘n groot behoefte aan ‘n nuwe laerskool in Regorogile. Blykbaar eindig die belangstelling by die opgradering van Ysterberg Primary, die oorspronklike skoolgebou wat aan die swart gemeenskap oorgedra is na die totstandkoming van die Thabazimbi skool (huidig Laerskool Thabazimbi). Die terrein verleen hom eenvoudig nie tot verdere uitbreiding nie en steeds sal alles beknop bly. Soos dit is, kan dit eerder net in Ipelegeng se behoeftes voorsien. Huidig loop inwoners van Regorogile se kinders kilometers om ander skole in die omgewing by te woon en word van die kinders ook kilometers met busse aangery om skole by te woon.

2 December 2011

The time of hope, the time to reconcile, the time to forgive and the time to love is approaching fast. That time is known as the festive season, Christmas and New Year.

Unfortunately there are a few organizations whose workforce, mostly voluntary workers, cannot rejoice with their families as they have to succumb to parents that are not shy to forget about their offspring and rather have a jolly good time.

Charity organisations say it is not uncommon for women to drop their little ones at their doorsteps, claiming it was a neighbor’s child or a child left with them by a stranger without any care, only to find that the same person comes back after the festive season to claim it back as their own. There is no proof that it was the mother herself that dropped the child and therefore they cannot refuse shelter to the infant.

Due to the economic decline and the lack of government support to organisations like the Jo’burg Child Welfare, the unit’s manager, Me Nomvuyo Shabangu says it has become difficult to care for these children while their parents just want to have a good time.

The police department has also reported cases where children have been put on a taxi or a bus to visit relatives in a far off city with no proper arrangements being made and nobody to pick up the children and, as in many cases, no contact information about who was supposed to pick them up. Many of these children are never claimed back by the parents or relatives and are placed in care of the state.

All this relates back to the parent’s attitude about parenting. Have we not reached the point where, like in China, that the government should dictate how many children couples should have, seeing that there is quite a number of parents who just want to add to this overpopulated world without thinking how selfish their action is? Without the correct support from the parent, which starts at childbirth, the child is lost to the demands civilization entrusts upon them. He will forever be a burden to society, something that should be blamed on his parents and not on him.

With COP17 underway in Durban, one tends to think about the sincerity of the whole conference where world leaders are asked to reduce their country’s carbon footprint, yet without any voice against population growth, the biggest contributor to global warming, as natural resources can’t keep up with the demand set by the worldwide population explosion.

In South Africa we are blessed with a leader that still thinks that your status as head of the family is determined by how many offspring you have conceived through your loins.

Until we have reached the stage where we as nation can take responsibility towards our children in ensuring that they would be able to sustain a viable life without exhausting the natural resources, there is no way that COP17 up to COP1000 can reach any compromise on saving earth and the human race.

25 November 2011

The ANC took a huge step backwards for mankind into the dark-dark ages of Africa when they forced the secrecy law on state security through parliament on Tuesday. This was truly a black Tuesday for South Africa in terms of freedom of speech and association of its citizens.

It is most ironic that the same people that fought against media censorship which prevailed during their struggle against apartheid, are the same people who have reintroduced this same type of censorship by taking control of what the media may and may not report.

No wonder that president Zuma has reopened the investigation regarding the weapons deal where a number of politicians, including Zuma, were named as beneficiaries who received bribes from the suppliers of this equipment. All he has to do now is to sign the law and refuse referral to the Constitutional Court. This action will probably be followed by disassembling the constitutional court and sending the world’s finest constitution down the drain. This would mean that all information regarding the weapons transaction can be classified as highly secret and all the accused will be untouchable.

We shall re-enter the stage where people that differ from the government will be thrown into prison and even the death penalty might be re-instated to get rid of any opposition that might try to overpower the mighty ANC. It was already stated that God was present when the ANC was born and that they will be in power until Jesus returns to take them to heaven. This very statement was part of the brainwashing technique of the old NP Party since its inception and most white people grew up with this perception, although not everybody was allowed to enter heaven. Even though they brought Christ to the black people in Africa who prayed to their forefathers, it did not work for them.

There are very few secrets about South Africa that should be kept. These include the fact that Zimbabwe’s air force might even be able to invade South Africa, because South Africa does not have money to train pilots or keep the aircraft, that was bought for billions, airborne. Other secrets might include that South Africa is one of the drug highways to the rest of the world or that South Africa has the highest percentage of HIV infected citizens or that our education sucks even though we have the highest budget allocated to education in Africa.

The only information I could think that the ANC would like to keep away from the media is the high level of corruption and the fact that most of the jobs required to maintain the infra structure in South Africa are allocated to incompetent ANC supporters who are not qualified for their tasks. The billions that are spent on advisors to cover this up will now forever be kept a state secret.

18 November 2011

Werk kan nie geskep word uit niks nie. As die staat dus kom met werkskeppingsplanne om die werkloosheidsyfer binne 18 jaar met 40% of meer te verlaag, moet jy klaar weet dat dit onmoontlik is om te doen.

In Suid-Afrika is bykans 85% van diegene wat ‘n werk het, werknemers in diens van een of ander organisasie, insluitend die staat. Waar die verskil inkom is dat in Suid-Afrika is 21% van hierdie gesallieerdewerkers in diens van die staat teenoor die gemiddelde vir ontwikkelende lande soos Suid-Afrika wat eintlik nader aan 12% moet wees. Dit is belangrik om in ag te neem dat hierdie 85% van die werkmag dra nie risiko’s nie.

Volgens Mike Schüssler behoort in ontluikende ekonomieë tipies net sowat 40% van die werkendes vir ‘n salaris te werk, wat daarop dui dat baie mense self vir hul verdienste sorg. Dit beteken dat 60% van die mense wat werk risikonemers behoort te wees aangesien hulle vir hulself werk of mense in diens neem. Schüssler sê dat dit vier maal meer is as wat die situasie in Suid-Afrika is. Daar is eenvoudig net te min mense in Suid-Afrika wat vir hulself werk en werk skep. Die ondernemerskap word duidelik nie deur die regering van die dag in ag geneem nie.

Die rede vir Suid-Afrika se armoede en werkloosheid is die gebrek aan entrepreneurs.

Stakings dra daartoe by dat entrepreneurs wat bereid was om die stap vorentoe te neem eerder besluit om sy onderneming te sluit want dit benadeel hul eie omset en laat gapings vir mededinging, met die gevolg dat entrepreneurs eerder terugsink in die posisie van werknemer waar daar geen risiko’s meer is nie.

Met die onlangse fiskale krisis in die Italiaanse en Griekse ekonomieë, het hierdie gemaklike versekerde salarisse ‘n knou gekry met Griekeland wat sowat 15 000 staatdiensamptenare in die pad gaan steek.

Enige regering wat ‘n les uit hierdie situasie wil leer sal besef dat dit nodig gaan word dat die sleutel tot welvaartskepping geleë is daarin om privaat ondernemings en entrepreneurs te ondersteun sodat daar deur ‘n winsmotief werkskepping kan plaasvind.

In Suid-Afrika sal arbeidswetgewing, om ondermeer makliker van onproduktiewe werkers ontslae te raak, in heroënskou geneem moet word.

Bron: Mike Schüssler – Sake-Siening – Beeld Sakenuus Maandag 14 November 2011.

4 November 2011

Wilhelm Bekker, oftewel, “Katvis” soos sy rubriek in Buite, bylaag tot Beeld Dinsdag 25 Oktober, bekend is, het ‘n stelling gemaak wat menige kompetisie-hengelaar, soos hyself sê, na vlugsout sal laat gryp. Dit is naamlik dat die uitheemse vissoorte soos karp (gewone karp, graskarp en Chinese karp) eerder vir aandete voorgesit moet word as om dit terug in die dam of rivier te gooi.

Indringervis en hul status in die hengelwater is volgens Bekker ‘n redelike tameletjie. Hierdie spesies sluit ook verder in swartbaars, forel, en ander kleiner spesies. Om hierdie vis te vang verseker ‘n aangenaam en opwindende hengelervaring maar dit is kwalik die moeite werd as die invloed van hierdie spesies op ons inheemse visbevolking in ag geneem word. Die feit is dat hierdie volksvreemdes nie toegelaat behoort te word om hul vernietigingswerk voort te sit nie.

Die Clanwilliam-geelvis en die Kaapse witvis is op die randjie van uitwissing vanweë die impak van swartbaars en forel. Die baars en forel eet nie net die geelvis nie, maar ding ook om hul voedselbronne mee. Karp dolwe die bodem om en vreet hope inheemse spesies se eiers op. Karp teel ook geweldig vinnig aan en vreet alles wat voorkom.

Die vraag hier is of dit in die belang van ons ekosisteme is dat die vis teruggeplaas behoort te word nadat die hengelaar dit uitgetrek het. Bekker nooi alle hengelaars en lesers uit om hul mening te lug en hom te kontak by wilhelm@wbi.co.za.

(Net soos al die swart wattelbome eintlik afgekap moet word en eerder in houtskool vir vure verwerk behoort te word vir goedkoper brandstof aan die massas, moet daar dalk gekyk word dat hierdie visse eerder uitgetrek en verwerk word vir goedkoop voedsel vir die massas. Mens kan nogal dink dat oor so ‘n naweek van landswye hengelkompetisies, ‘n hele paar ton vis, wat voedsel vir die massas kan word, net so teruggegooi word. Hou die goudvissies en koi’s maar net vir die visbak of jou visdam en moenie so jammer vir die vissies se ingeperkte lewe voel dat jy hulle in ‘n rivier of dam vrylaat nie.– RED)